دنی کالب، نوازنده گیتاریست که به بلوز راک برتری بخشید، در 80 سالگی درگذشت

دنی کالب، گیتاریستی که گروه دهه 1960 او بلوز پروجکت، راک و راک را در شهر نیویورک به ارمغان آورد، روز شنبه در خانه سالمندانی در بروکلین، جایی که او زندگی می کرد، درگذشت. او 80 ساله بود.

مرگ او توسط برادرش، جاناتان، تنها بازمانده فوری او تایید شد. آقای. جاناتان گفت که کلب حدود سه سال پیش به سرطان مبتلا شد و حدود یک هفته پیش غذا خوردن را متوقف کرد.

پروژه بلوز هر چیزی بود جز خالصانه. همراه با استانداردهای بلوز، آهنگ‌های چاک بری، آهنگ‌های مورد علاقه کلوپ‌های محلی و مطالب اعضای گروه که پاپ، فولک راک، سول و جاز را لمس می‌کردند، راه خود را باز کرد.

آقای “ما بلوز را احیا نمی کنیم.” کلب در سال 1966 گفت: “ما به دنبال تفسیر آنچه امروز اتفاق می افتد هستیم.”

در روزهای اولیه رادیو FM زیرزمینی و روان‌پریشی، پروژه بلوز موفقیت‌های پاپ نداشت، اما راه خود را از کلوب‌های شهر نیویورک تا تورهای سراسری ادامه داد. آقای. کالب آواز اصلی آهنگ‌های بلوز را می‌خواند و خطوط لید گیتار بامزه و مشتاق او، تنظیم‌های گروه را با شدتی گیج‌کننده القا می‌کرد. التقاط و انرژی پروژه بلوز آن را قبل از ظهور صحنه تبدیل به یک گروه موسیقی کرد.

لنی کی، تهیه‌کننده رکورد، تک‌آهنگ پروژه بلوز را با نام «هیچ زمان مانند زمان مناسب» در «Nuggets»، مجموعه تأثیرگذار گاراژ-راک دهه 1960 او در سال 1972 گنجاند. آقای دنی کالب یکی از اولین قهرمانان گیتار من بود، انگشتان ناوگان او با دگرگونی آن به الکتریسیته، موسیقی آکوستیک را پل زدند. کی در ایمیلی نوشت. وضوح گزنده لحن او و هجوم نت هایی که از او سرازیر شد، نحوه شنیدن موسیقی را تغییر داد.

پروژه اصلی بلوز در سال 1967 منشعب شد، اگرچه Mr. کالب در اواخر سال 2012 به گروه‌بندی‌های پراکنده پیوست. اما بیشتر موسیقی‌های او پس از دهه 1960 در پروژه‌های انفرادی، همکاری‌ها و کنسرت‌های باشگاهی ساخته شد.

دانیل ایرا کالب در ماه سپتامبر در بروکلین به دنیا آمد. 9، 1942، و در Mount Vernon، NY بزرگ شد پدرش، فرد، یک وکیل بود. مادرش، گرترود، خانه‌دار بود. او نواختن گیتار را در 13 سالگی شروع کرد و در دانشگاه ویسکانسین تحصیل کرد و در قهوه خانه ها اجرا کرد. او در آنجا دانش آموز بود که باب دیلن، خواننده فولکلور دوره گردی که در حال سفر بود، ملاقات کرد.

آقای دیلان برای چند هفته در مدیسون با من تصادف کرد و از هیبینگ، مینه سوتا، به نیویورک می رفت. کالب در سال 2013 به AM New York گفت: “ما خیلی لذت بردیم، من درس را رها کردم و او را دنبال کردم.”

آقای. کالب خود را در صحنه محلی گرینویچ ویلیج غرق کرد. پس از شنیدن دیو ون رانک در رادیو، او را در میدان واشنگتن به عنوان معلم و مربی جستجو کرد. در سال 1961، آقای. کلب با Mr. دیلن در کنسرت محلی کلیسای ریورساید. اولین ضبط های او پروژه های احیای عامیانه بود.

آقای. کالب در دهه 1960 با دیو ون رانک، پیت سیگر، جودی کالینز، جیمی ویترسپون و دیگران در استودیو بازی کرد و در طول اولین آلبوم سال 1964 فیل اوکس را همراهی کرد. او یکی از هشت نفر از ساکنان روستای گرینویچ بود – در میان دیگران آقای. ون رانک، جف مولدور و اریک فون اشمیت – گردآوری شده در سال 1964 در گلچین Elektra Records، “پروژه بلوز: مجموعه ای از بهترین ها در صحنه بلوز شهری”.

اجرای مسحورکننده جان لی هوکر در فستیوال فولک نیوپورت در سال 1964 آقای او را متقاعد کرد. کلب که باید روی گیتار الکتریک تمرکز کند و خود را در بلوز غرق کند. او در مصاحبه ای در سال 2009 به یاد می آورد: «می دانستم که در واکنشم به این نوازنده بزرگ، ناگهان بلوز روی شانه ام زد.

او کوارتت دنی کالب را با آرتی تروم در گیتار ریتم، اندی کولبرگ نوازنده باس و روی بلومنفلد در درام تشکیل داد. این گروه پس از اینکه استیو کاتز جایگزین تروم شد و تامی فلندرز به عنوان خواننده اصلی اضافه شد، به پروژه بلوز تبدیل شد. کیبورد آل کوپر پس از اجرای یک جلسه نمایشی با آنها به گروه پیوست.

پروژه بلوز از اواخر سال 1965 تا 1967 اقامتگاه های گسترده ای را در کافه Au Go Go در روستای گرینویچ بازی کرد.

در مارس 1966 پروژه بلوز اولین آلبوم خود را با نام “Live at the Cafe Au Go Go” منتشر کرد که در سال 1965 ضبط شد. فلاندرز قبل از انتشار آلبوم گروه را ترک کرد. سایر اعضا خوانندگان اصلی را بر عهده گرفتند.

پروژه اصلی بلوز تنها آلبوم استودیویی خود را با نام “Projections” در سال 1966 با همکاری آقای. کالب به‌عنوان پیشرو در نسخه‌های ترن هوایی طولانی ترانه‌های بلوز توسط مادی واترز و جیمی رید. این آلبوم همچنین شامل ساز جازی Al Kooper “Flute Thing” بود که آقای. کولبرگ در فلوت، و بعداً توسط Beastie Boys، J Dilla و De La Soul نمونه برداری شد.

پروژه بلوز از سال 1966 و تا 1967 به آمریکای شمالی سفر کرد. در آوریل 1966، گروه در شب افتتاحیه سالن رقص آوالون در سانفرانسیسکو تیتر اول شد. در سال 1967 یک نامزدی طاقت‌فرسا 9 روزه در RKO 58th Street Theater در یک نمایش پکیج داشت که توسط دیسک‌جوکی موری K مونتاژ شده بود و هر روز یک مجموعه سه آهنگ را برای چندین نمایش پخش می‌کرد، بر اساس صورت‌حساب‌ای که شامل اولین ایالات متحده می‌شد. ظاهر شده توسط Cream and the Who.

تنش‌ها در درون گروه در حال افزایش بود و چند هفته پس از حضور در جشنواره بین‌المللی پاپ مونتری در ژوئن 1967 شکسته شد. کوپر و آقای کاتز Blood, Sweat and Tears را شروع کرد، در حالی که Mr. کولبرگ و آقای بلومنفلد قبل از تغییر نام گروه خود به Seatrain، آلبومی به نام “Planned Obsolescence” به عنوان پروژه بلوز ساخت.

آقای. کلب در حال تقلا بود. اگرچه موسیقی پروژه بلوز اغلب روان‌گردان توصیف می‌شد، اما او تا سال 1967 ال اس‌دی را امتحان نکرد. او به یاد می‌آورد که در سال 2018 دوزی که مستقیماً از شیمیدان اوسلی استنلی دریافت کرده بود، به او سفر کرد که «فاجعه‌بار» بود. منجر به اختلال روانی و بستری شدن در بیمارستان شد. او در سال ۱۹۶۹ در آلبوم کم صدا «Crosscurrents» دوباره ظاهر شد و به همراه «استفان گروسمن» گیتاریست یک گروه استودیویی را رهبری کرد که بیشتر آهنگ‌ها را نوشت و خواند.

او در سال 1969 نام پروژه بلوز را پس گرفت و با نوازندگان جدید کار کرد. آقای. بلومنفلد در سال 1971 برای آلبوم “Lazarus” دوباره به او پیوست و Mr. فلاندرز برای آلبومی در سال 1972 به نام “پروژه بلوز” بازگشت.

در سال 1973، گروه “Projections” تور و کنسرتی را ضبط کرد که به عنوان یک آلبوم زنده منتشر شد، “Reunion in Central Park”. این گروه در دهه های 1980 و 1990 دیدارهای کوتاه مدت دیگری داشت. در سال 2012 آقای کلب، آقای کاتز و آقای بلومنفلد به عنوان پروژه بلوز به همراه نوازندگان دیگر تور برگزار کرد. آقای. کولبرگ در سال 2002 درگذشت. آقای بیس را بر عهده گرفت. برادر کلب.

در طول سال ها، آقای کالب گیتار تدریس می‌کرد و به اجرا در کلوب‌ها، عمدتاً در بروکلین و شمال شرق ادامه داد. او به صورت انفرادی ظاهر شد و سه گروه را در گیتار آکوستیک و الکتریک رهبری کرد. او با آقای همکاری کرد. گروسمن و آقای. کاتز در تور و در سال 2007 آلبومی به نام «کمانچه کوچک بازی کرد». در دهه 2000 او برای Sojourn Records ضبط کرد، با رپرتواری که به بلوز، کانتری، رگتایم، استانداردهای جاز، گاسپل و حتی سرود کریسمس می‌رسید.

آقای. کالب از طرفداران مادام العمر بلوز بود. در سال 1966، پروژه بلوز یک صورتحساب را در کافه Au Go Go با مادی واترز به اشتراک گذاشت و نسخه توسعه یافته آهنگ او “Two Trains Running” را پخش کرد. آقای. او 50 سال بعد در وب سایت Ultimate Classic Rock به یاد می آورد که کالب قبل از ترک باشگاه با واترز آشنا شد. او به من گفت: “تو واقعاً به من سر زدی.” اگر آن موقع مرده بودم، کافی بود.»

الکس تراب در ارائه گزارش مشارکت کرد.


تمامی اخبار به صورت تصادفی و رندومایز شده پس از بازنویسی رباتیک در این سایت منتشر شده و هیچ مسئولتی در قبال صحت آنها نداریم