5 آلبوم موسیقی کلاسیک که می توانید همین الان گوش دهید

ارکستر فیلارمونیک برلین؛ ساکاری اورامو، رهبر ارکستر (داکاپو)

شاید شما هم مثل من از سمفونی “آلپاین” اشتراوس لذت ببرید؟ شاید فکر می‌کنید می‌تواند طولانی‌تر، بلندتر و واضح‌تر باشد؟ بگذارید شما را با سمفونی شماره رود لنگگارد آشنا کنم. 1، “Cliffside Pastorals”، یک دستاورد کوهنوردی آنقدر شجاعانه که فرار کوچک اشتراوس را شبیه پیاده روی در پارک می کند.

لانگگارد یکی از آهنگسازان قدیمی قرن بیستم بود و ردپایی از مسیر بعدی او در این قطعه وجود دارد که در 17 سالگی آن را به پایان رساند و فیلارمونیک برلین را متقاعد کرد که در سال 1913، دو سال قبل از اشتراوس، به نمایش درآید. پنج حرکت آن که خواستار یک ارکستر عظیم الجثه است، یک صعود نمادین معنوی از ساحل دریا به قله ای مرتفع و پر از صخره را ترسیم می کند. عنوان پایانی آن، با پایانی باشکوه بروکنر، «شجاعت» است. از زمانی که روایت لیف سگرستام در دهه 1990 را با سمفونی رادیوی ملی دانمارک شنیدم، تا حدی احتمالاً ناسالم، آن را می پرستم. با آن رهبر عجیب و غریب که در تمام درام‌های غرق‌العاده‌اش لذت می‌برد، به طور کامل 68 دقیقه طول می‌کشد.

نسخه عالی ساکاری اورامو، جانشین ضبط به همان اندازه فوق‌العاده لانگگارد او با فیلارمونیک وین، اوایل سال جاری در برلین به صورت زنده ساخته شد و تقریباً 15 دقیقه کوتاه‌تر است. این موضوع بسیار بیشتر به وضوح ساختاری مربوط می شود، انگار می خواهد بگوید که اینجا یک سمفونی واقعی وجود دارد، نه فقط یک فانتزی نوجوان، و با این شرایط موفق می شود، حداقل به دلیل غیرت ارکستری که برای اولین بار به کار باز می گردد. در بیش از یک قرن اینکه آیا من آن را به Segerstam ترجیح می‌دهم، یک تماس نزدیک است. قرائت ها کاملا متفاوت است در هر صورت، لنگگارد بیشتر بهتر از کمتر است. دیوید آلن

آیلن پریچین، ویولن؛ لوکاس جنیوساس، پیانو (Mirare)

این آلبوم شهری، سونات ویولن رینالدو هان را که به ندرت اجرا می‌شود، با واضح‌ترین پیش‌آهن‌های آن – سونات‌های بسیار شناخته‌شده‌تر فوره، که هان به او احترام می‌گذاشت، جفت نمی‌کند. در عوض، آیلن پریچین، نوازنده ویولن و لوکاس جنیوساس، پیانیست، قطعه آرام و شیک هان را که در سال 1926 نوشته شد، بین سونات 1917 دبوسی و “کنسرت دو نفره” استراوینسکی در سال 1932 قرار می دهند. پیغام: هان آهنگساز مدرنیته است، نه صرفاً بل اپوک، که معمولاً با آن مرتبط است. به هر حال این هنرمندی است که موومان سریع میانی سونات خود را زیرنویس «12 CV; 8 سیلن 5000 دور، پس از قابلیت های یک موتور.

حرکت دوم، Véloce، شیاردار و کمی سیخ‌دار است. اولین حرکت ظریف به اندازه کافی هوادار است که از احساساتی شدن دور بماند، بدون اینکه سرد شود. سومی دارای ظرافت لطیف است، نوستالژی چشم خشک، که تخصص هان است، با درخششی از شدت اوج و درشت. لحن شکننده و گاهاً تیز پریچین شریک خوبی برای صدای ملایم جنیوساس در اینجا و در قطعات دیگر است. در دبوسی، رویکرد اغلب آزاردهنده‌شان، خطوط را در اولین حرکت تا به حال بسیار اندک می‌شکند، مانند کراکلور تار عنکبوت در لاک یک نقاشی استاد قدیمی. استراوینسکی آنها گرمای خوش اخلاق، بی پیرایه و بدون اغراق را تراوش می کند. زاخاری وولف

جنیفر گریم، فلوت؛ مایکل شپرد، پیانو (تمرکز جدید)

در این برنامه – از آثار تانیا لئون، آلوین سینگلتون، جولیا ولف، دیوید سانفورد، آلیسون لاگینز هال و والری کلمن – هیچ یک از موسیقی‌ها به صورت خودکار وجود ندارد.

سینگلتون، متولد 1940، قدیمی ترین آهنگساز ارائه شده است. موسیقی او باید بیشتر در سالن های کنسرت شنیده شود. برداشت جنیفر گریم از “Argoru III” برای فلوت انفرادی، در هدایای ملودیک او و همچنین احساس او برای تنوع بافتی در عرض پنج دقیقه خلاصه می شود. «آلما» لئون نیز به همین شکل گسترده است – افتتاحیه غزلی که مسیری پر پیچ و خم و سرگرم کننده را به سمت لبه های ریتمیک پرفراز و نشیب بخش مرکزی آن دنبال می کند. و در «سوناتین آرزو» کلمن، اثری که از شعر فرد داگویار در مورد گذرگاه میانی الهام گرفته شده است، آهنگساز بین قسمت‌های ترسناک و لحظات هدف جمعی با حرکت روایی حرکت می‌کند.

سنفورد – یک استعداد پروتئن – دو قطعه در برنامه دریافت می کند. «کلاتکا استیل» برای فلوت و پیانو قبلا ضبط شده است. در این نسخه، مایکل شپرد در گروه‌های متاثر از آوانت جاز کیبورد در موومان دوم برتری می‌یابد. نواختن فلوت گریم مقداری از این انرژی را به نت‌هایی با فشار قوی هدایت می‌کند که کیفیت نوسان را نیز دارند. او مهارت های مشابهی را در اولین ضبط خود از “Offertory” سنفورد به کار می برد. (دوباره، موومان دوم بخش وحشی سواری است.) دو تک نوازی فلوت تکان دهنده – برداشتی که خود دوبله شده از “اکسیژن” ولف برای 12 فلوت، و “هوملند” لاگینز-هال – این برنامه به شدت اجرا شده را تکمیل می کند. SETH COLTER Walls

کارولین ویدمن، ویولن (ECM)

بهترین راه برای شنیدن “L’Aurore”، برنامه جذاب ویولن تکنوازی کارولین ویدمن، مجموعه ای از روابط ماهرانه در میان انتخاب های رپرتوار او است. مثلاً بین دو نسخه «Spiritus sanctus vivificans vita»، آنتی‌فونی از هیلدگارد فون بینگن، یا بین سادگی آن آنتی‌فون و چگالی زاویه‌ای «Fantaisie concertante» جورج انسکو. زبان موسیقی پرشور انسکو نیز مکمل مؤثری برای بیان فشرده سه مینیاتور برای ویولن سولو جورج بنیامین است. و نت پایانی سومین مینیاتور، G، به طور طبیعی به افتتاحیه سونات شماره یوژن یسائه منجر می شود. 5 در G که تقریباً می توانید تصور کنید که هدف این آهنگسازان در تمام مدت بوده است.

اما در سطح کلان، کل این سکانس شبیه به پارتیتا شماره باخ است. 2 در د مینور، که در اینجا جادار و رویایی به نظر می رسد، گویی موسیقی به عنوان یک خاطره دور جمع آوری شده است. لمس سبک شگفت‌انگیز ویدمن به خصوص به سارابنده کمک می‌کند، و در Chaconne وسیع، نوازندگی او به قدری طبیعی و ظریف است که تعادل را از اضطراب روحی موسیقی دور می‌کند تا به شنونده اجازه دهد تا زیبایی نوشته‌های باخ را دوباره درک کند. دیوید واینینگر

همسو هیولا؛ الن رید، یوگا کوهلر، یوهان لنوکس، تهیه کنندگان اصلی؛ گروه بین المللی معاصر (براسلند)

این EP هیجان‌انگیز برای من غافلگیرکننده بود، اگرچه موسیقی توسط هنرمندانی نوشته شده بود که بیشتر از آنها مطلع هستم: الن رید برنده جایزه پولیتزر، برایس دسنر، مارکوس بالتر، وانگ لو، کارلوس سیمون، نینا سی یانگ، یوهان. لنوکس. با این حال، این روش خاصی است که در آن گروه همسویی این مشارکت ها را سازماندهی کرده است که بخشی از جذابیت این پروژه است. شما نمی توانید آن را ورق بزنید، تراک به تراک، برای نسبت دادن اعتبار (یا سرزنش) به آهنگساز یا دیگری، مانند یک مجموعه موسیقی کلاسیک معمولی.

این روند مانند بسیاری از پروژه های همه گیر دیگر آغاز شد. مشارکت‌ها درخواست و جمع‌آوری شد، همه به صورت آنلاین، از جمله اجراهای اعضای گروه بین‌المللی معاصر. سپس، خوانندگان مهمان از جمله دنی براون و ویک منسا دعوت شدند تا به مطالب پاسخ دهند. اما در اینجا بود که روند افزایشی همکاری های معمولی از راه دور متوقف شد. به جای جفت کردن خواننده ها با آهنگ های پشتیبان، سه تهیه کننده اصلی مواد و سبک کلاژ را “تجزیه و ساختار مجدد” بخشیدند.

همه آن شجره نامه را به کناری جارو کنید و چه چیزی دارید؟ من میکس‌تیپی را می‌شنوم که به‌صورت مشترک ساخته شده است که زیبایی‌شناسی سردی را ارائه می‌کند، حتی زمانی که در اجرای آن به دقت تراشی شده است. به شیوه‌ای گوش دهید که «شیشه شکستن» سازهای ناقص، سیلی کوبه‌ای نهایی‌اش را با نت پایین اولیه و دانه‌دار برای ویولن سل پیش‌بینی می‌کند. یا، در آهنگ بعدی، “مواظب باشید چه آرزویی دارید”، شاهد باشید که چگونه افتتاحیه غم انگیز برای جاش مدنی نوازنده ویولن، تضادی را با شعر نسبتاً غیرقابل لمس براون ایجاد می کند. اندکی پس از آن، در «بیدار شدن»، لحظه‌ای از اتحاد عاطفی و بیانی فرا می‌رسد، دیداری پرشور از ذهن‌ها بین منسا و نوازنده ویولن سل، کاتینکا کلاین. عاقبت را بیاورید. SETH COLTER Walls


تمامی اخبار به صورت تصادفی و رندومایز شده پس از بازنویسی رباتیک در این سایت منتشر شده و هیچ مسئولتی در قبال صحت آنها نداریم